Yeter ki Sen Mutlu Ol

Yeni komşum hayatın formülünü bulmuş gibi görünüyordu. Küçük kasabanın altın çocuğu mu? Evet. Olağanüstü bekâr bir baba mı? Kesinlikle evet. Seksi fırıncı kolları mı? Yemin ederim, onları fark etmemiştim.
Ne yazık ki ben hiçbir şeyin formülünü bulmuş değildim.
Yeni vefat eden annemin Copper Run, Vermont'taki rüya gibi pansiyonunu devralmanın kolay olacağını düşünmemiştim. Boşanmamdan sonra iyileşmek için iyi bir yer gibi duruyordu. Ama görünüşe göre hazırladığım çörekler, konuşma becerilerimle birlikte çöpe atılmalıydı. Bunu da yeni komşum Cliff'in bizzat kendisi söylemişti.
Ondan kaçış yoktu. Herkesin neye ihtiyacı olduğunu her zaman biliyordu. İçten gelen cazibesi ve ilgisi, onunla ve tatlı kızlarıyla arkadaşlık kurmama çabamı zorlaştırıyordu.
Arkadaşlarım olabilirdi. Bu oldukça normaldi.
Ancak üç ay sonra burayı kız kardeşime devredip, uzun süredir uğraştığım terfiyi almak için Seattle'a gidecektim.
O yüzden seksi komşumu neden bu kadar öpmek istediğime dair bir fikrim yoktu…